در همه نظام های قضایی یک هدف اساسی باتوجه به ترکیب دادگاه ها و محاکم و جود دارد و آن عبارت از تامین عدالت و احقاق حق متداعیین می باشد. لذا نظامهای قضای آرای دادگاه و محاکم را مقیاس عدالت دانسته و به آن ارزش و اعتبار بخشیده اند. قانونگذار جمهوری اسلامی ایران و افغانستان نسبت به اعتبار آرای دادگاه و محاکم که عدالت را تامین کند، در طول تاریخ یک نگرش و رویکر ثابتی نداشته و قانونگذران سابق جمهوری اسلامی ایران و افغانستان تمام آرای صادر از محاکم بدوی را قابل تجدید نظر و استیناف خواهی دانسته اند ولی قانونگذار جدید این دو کشور از این نظر و رویکرد عدول کرده و اصل غیر قابل تجدید نظر و استیناف خواهی را پذیرفته و آرای قابل تجدید نظر را استثنای بر اصل دانسته و مصادیق آن را نیز مواد 330،331،332،334 قانون جدید آین دادرسی مدنی جمهوری اسلامی ایران و ماده 72 قانون تشکیل صلاحیت های قوه قضا ئیه و مواد 503، 407 و 408 قانون اصول محاکمات مدنی افغانستان مشخص و معیین نموده است. این رویکر بامنطق حقوق و عدالت ساز گاری بیشتری دارد.
شریفی، امان الله. (1399). بررسی تطبیقی آراء قابل تجدید نظر و استیناف خواهی در نظام حقوقی جمهوری اسلامی ایران و افغانستان. (e4698). حقوق پویا، ()، e4698
MLA
شریفی، امان الله. "بررسی تطبیقی آراء قابل تجدید نظر و استیناف خواهی در نظام حقوقی جمهوری اسلامی ایران و افغانستان" .e4698 ، حقوق پویا، ، 1399، e4698.
HARVARD
شریفی، امان الله. (1399). 'بررسی تطبیقی آراء قابل تجدید نظر و استیناف خواهی در نظام حقوقی جمهوری اسلامی ایران و افغانستان'، حقوق پویا، (), e4698.
CHICAGO
شریفی، امان الله، "بررسی تطبیقی آراء قابل تجدید نظر و استیناف خواهی در نظام حقوقی جمهوری اسلامی ایران و افغانستان." حقوق پویا، (1399): e4698,
VANCOUVER
شریفی امان الله. بررسی تطبیقی آراء قابل تجدید نظر و استیناف خواهی در نظام حقوقی جمهوری اسلامی ایران و افغانستان. حقوق پویا. 1399;():e4698.