مهم ترین عاملی که سرچشمة حکمت و توان مندیهای اقبال بهشمار میآمد، ایمان راسخ است. ایمان او ایمانی خشک و توخالی نبود که عقیدة صرف و باور ساده باشد، بلکه ایمان وی آمیزهای از اعتقاد و محبّت بود که قلب، فکر، عقل و اراده، دوستی و دشمنی و احساسات او را تحتالشعاع قرار داده بود.اقبال معتقد بود که ایمان بزرگترین قدرت و سرمایة اوست. دومین عامل که در ساختار فکری اقبال بیش از هر کتاب و استادی تاثیر گذاشته، قرآن است. قرآن خواندن اقبال با دیگران فرق داشت، قرآن در عمق جان او فرو رفته بود، اقبال تا آخرین لحظات عمرش، در دریای معارف قرآن غوطهور بود، و هر بار، با درک جدید وقدرت ایمانی تازهای خارج میشد. قرآن را کلید قفلهای ناگشوده، پاسخ سؤالهای اعجابانگیز و ضامن سعادت بشرمی دانیست. عامل سوم که درشکلگیری شخصیت اقبال، تأثیر گذار بود، خودشناسی بود. وی می گوید: ای انسان در اعماق قلب وژرفای وجود خویش غوطه خور وخویشتن را بشناس تارا زی زندگی را در یابی، تو اگر در حق من انصاف نمی دهی و مرا نمی شناسی باکی نیست، اما خودت را بشناس. اعتماد به نفس، ایمان به رسالت خویش داشته باش. شعر اقبال دشتها، کوهها، شهرها و کشورها را زیر پا گذاشت و همچون سربازی از سپاهیان اسلام، قلبها و اندیشهها را فتح کرد و امّت ها را بیدار کرد و در دلها ایمان و حماسه و زندگی با شرافت و روح اسلامخواهی و سیادت اسلامی را دمید.