چکیده: عقیدة وحدت الوجود ازدیرباز زمان مورد توجه عرفا بوده و بازتاب خود را در زمان محیی الدین ابن عربی یافته است وسپس توسط صدرالمتألهین رنگ وبوی فلسفی گرفت. عرفا برای تبیین وحدت شخصی وجود و شهود آن واحد محض و ندیدن هر گونه کثرت، با استناد ازآیه «لیس کمثله شی».. یعنی در وجود، چیزی که مماثل حق باشد و یا مثل و همانند وی باشد وجود ندارد. به نظر ابن عربی وجود خلق عین وجود حق است وخلق ازحیث عینش ثابت است و ثبوتش ازلاً برای خودش است و اتصافش به وجود امری حادث است که بر او عارض گردیده است به اعتقاد او فقط یک واقعیت درعالم خارج وجود دارد که با مفهوم وجود مطابق است. طبق این دیدگا، درهستی فقط یک وجود (نه هیچ وجود دیگر) هست. در پهنة هستی، هیچ چیز دیگر به جز الله نمی تواند نام هستی به خود بگیرد (لاموجود الالله)، و چیزهای که به نظر می رسد موجودند، چیزی جز اوهام و تخیلات ما نیستند. علامه مطهری ضمن سه بیان از نظریه وحدت وجود گوید: یک نظریه در وحدت وجود همان نظریه خاص عرفاست و آن این است که وجود، واحد من جمیع الجهات و بسیط مطلق است، هیچ کثرتی درآن نیست، نه کثرت طولی و نه کثرت عرضی، نه کثرت به شدت و ضعف و نه غیر شدت و ضعف، حقیقت منحصراً واحد است و او خداست. وجود یعنی وجود حق غیر از حق هر چه هست وجود نیست، نمود و ظهور است. .